Jachtethiek

Beste vrienden,

Opnieuw een heel trieste titel, die voorpagina’s van kranten wereldwijd ‘siert’. Melania Capitan, een 27-jarige Spaanse jager, stapt op 19 juli uit het leven na 2 jaar geterroriseerd te zijn door dierenrechtenactivisten. Zelfs het bericht van haar zelfmoord op online media blijft voor opschudding zorgen. Mensen blijven haar aanvallen, lachen haar uit, wensen haar de hel en dies meer toe. Dan denk je toch bij jezelf, ‘hoe ziek moet een mens zijn die daaraan meedoet’? melania-capitanHet is natuurlijk wel heel gemakkelijk om vanachter een veilig pc-scherm, mensen doodsbedreigingen en beledigingen te sturen.

Doodsbedreigingen heb ik gelukkig zelf nog niet gekregen, zware verwijten en verwensingen door ‘vredelievende natuurmensen’ des te meer. Meestal reageer ik er niet op omdat ze gewoon te kinderachtig of belachelijk zijn maar soms kan ik het gewoon niet laten omdat het om onwetendheid gaat of om mensen die persoonlijk en heel grof worden. Die mensen nodig ik dan uit om in plaats van openlijk aan te vallen, gewoon via een pb’tje of telefoon even zonder schelden, van gedachten te wisselen. Tot hier heeft nog geen enkele dat gedaan. Als de verwijten en verwensingen blijven duren, dan worden die simpelweg geblokkeerd wat volgens mij tot de meeste irritatie zal leiden bij de ‘aanvaller’.

Maar niet enkel dierenrechtenactivisten gaan in de clinch met jagers. Ook heel wat jagers onderling! Doe dat in godsnaam toch niet! Onze groene ‘vrienden’ infiltreren (net als veel jagers dat ook doen op ‘dierenrechtenpagina’s) op onze ‘besloten groepen’ en zien ook wat daar allemaal gezegd wordt! Dat is koren op de molen van die mensen. Als iemand iets post en je denkt dat dat niet kan, stuur de persoon in kwestie dan, in plaats van hem openlijk aan te vallen en te wijzen op zijn ‘fouten’, even een pb’tje en praat met elkaar. Dat kost maar evenveel energie en je gaat veel meer bereiken. Ieder heeft zijn mening, ieder heeft zijn weidelijkheid. Er zijn uiteraard enkele basisregels op jachtgebied maar weidelijkheid kan op verschillende manieren ingevuld worden. Als je iemand persoonlijk aanspreekt en probeert uit te leggen waarom jij denkt dat iets niet goed is, dan gaat dat veel meer inpakt hebben dan hem openlijk met het belerende vingertje toe te spreken. Als je iemand persoonlijk zegt waarom hij iets op een bepaalde manier niet of wel moet doen, dan kan je iets bijbrengen. Meestal beseft de persoon in kwestie niet eens dat hij/zij iets fout doet. De ethieklessen bij het IJO zijn slechts een heel klein deel van het theoriepakket en vragen worden er eigenlijk niet over gesteld op het examen.

Om nog even verder te gaan over ethiek. Afgelopen zaterdag nam ik deel aan de Journeé de Formation (JFO) om in Frankrijk te kunnen gaan boogjagen. Dat is een verplichte vormingsdag waarna je een badge ontvangt die gediplomeerde jagers moeten hebben om überhaupt met de boog te kunnen jagen in Frankrijk. De Flemish Bowhunting Federation organiseerde deze dag voor de eerste keer en ’t moet gezegd, chapeau voor alle instructeurs die zelf ook eerst de 3-daagse opleiding hebben gevolgd om erkend bowhuntinginstructeur in Frankrijk te worden. Zij hebben enorm veel tijd en energie in deze dag gestopt en hebben zowel de theorie- als praktijklessen perfect gegeven. Dat ook nog eens helemaal op vrijwillige basis. Zij mochten van de Franse boogjachtfederatie gebruik maken van het Naturagora-centrum in Laon, en de opleiding zowel in het Nederlands als in het Engels geven. Een 30-tal mensen uit Vlaanderen, Nederland, Engeland, Schotland en Ierland, volgden deze opleiding. Wat enorm opviel was dat er enorm gehamerd werd op ethiek die wij als jager moeten hebben en uitdragen. Je moet als boogjager écht niet pochen dat je een bok op 50m kan strekken want zoiets is (zeker in Frankrijk) echt not-done. Kan je een bok op 5 of 10m strekken, dan pas ben je de man. Het besluipen en perfect gecamoufleerd rekening houden met de elementen van de natuur, dat is pas een uitdaging. Wordt het wild opgeschrikt omdat de wind plots draait en moet je opnieuw beginnen? So what? Ook met een karabijn een ree op 200m strekken is op zich niet echt moeilijk maar persoonlijk probeer ik ook veel liever om zo dicht mogelijk bij een stuk wild te raken.

JFO

Als laatste nog kort wat over het Naturagora-centrum. Wat een toonbeeld van kennis, kunde en samenwerking tussen enerzijds natuurbescherming en anderzijds jagers. In Vlaanderen en Nederland kunnen ze daar echt wel nog een hoop van leren. Geen opgenaaide toestanden, verwijten, pesterijen en bedreigingen maar samenwerking op een wel heel constructieve manier. Zo moet het gewoon.

Ik denk dat we momenteel in een overgang zitten waarbij de jacht nooit meer hetzelfde zal zijn. Willen we blijven jagen met onze kinderen en kleinkinderen, dan kan dat enkel op een ethische en verantwoorde manier. Alhoewel de grote meerderheid van de jagers echt begaan is met het welzijn van de natuur en streeft naar biodiversiteit, wordt wild nog steeds illegaal uitgezet, worden roofvogels nog steeds vergiftigd en wordt ethiek soms zwaar met de voeten getreden…

Met weidelijke groet, Kristof.

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Paul Wyndaele schreef:

    Ik ben blij om het “we jagen weidelijk”,dat bij de oprichting van de limburgse jagersvereniging ons bezielde hier terug te vinden. Doe zo voort.
    Paul Wyndaele

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s