Een onvergetelijke dag…

Afgelopen donderdagavond ging het samen met een goeie jachtvriend richting noorden. Bussum, een klein stadje tussen Amersfoort en Amsterdam, is de plaats van afspraak voor een gezellig weerzien met Cees en Marlène en een prettige kennismaking met dochters Robin en Nikki. Na de drie en half uur durende rit, rijden we korts na aankomst door naar één van de familie Ottens favoriete restaurantjes, ’t Swaentje in ’s Graveland. Vanaf vandaag is dit ook ons favoriete Nederlandse restaurant. Heel leuk kader, gezelligheid, warmte en vriendelijkheid troef en wat een heerlijke gerechten worden ons door de 2 jonge koks voorgeschoteld! Omdat de eigenaar van de zaak Cees goed kent en van hem blijkbaar ook doorkreeg dat wij ook jager zijn, volgt na het voorgerecht, een tussengerechtje van brandganzenfilet. Het aroma is heerlijk licht zoet en het vlees smelt gewoon in de mond. Dit smaakt absoluut naar meer.

Na een hele gezellige avond, trekken we rond middernacht richting hotel voor een kort nachtje want om 5u45 komt Cees ons al oppikken. Stipt op tijd en benieuwd naar wat komen zal, rijden we in het donker richting Uitdam waar het jachtrevier van Cees en Klaas ligt. Klaas Hoogedoorn, de jonge landbouwer-jager-familieman waar we afgesproken hebben, heeft naast een lieftallige echtgenote, 3 kinderen, een schattig pleegdochtertje en een kindje dat op komst is, ook nog enkele tientallen schapen ook een hoop Holsteiner koeien die hij bij onze aankomst aan het melken is. 

Cees maant ons aan om de auto terug in te springen en met gedoofde lichten rijden we het ontwakende vlakke landschap in. Terwijl we door het zompige grasland naar onze jachthut wandelen, vliegen in de donkerblauwe lucht verschillende gakkende ganzen op lage hoogte boven ons. Wij als ganzenleken beginnen al wat nerveus te worden en willen zo snel mogelijk in de hut om eraan te beginnen. Cees lacht en verzekert ons dat er tussen nu en half de voormiddag, nog meer dan genoeg ganzen het luchtruim zullen vullen. Hij vreest alleen dat de lucht net iets te open is en dat er ook wat weinig wind is. Bij overtrokken weer vliegen de dieren lager dan bij open lucht. Idem met windsnelheid.

Als alles klaar is voor de jacht en we op het bankje in de hut gaan zitten, kunnen we genieten van een warme kop koffie en een prachtige zonsopgang. Cees wijst ons waar we Amsterdam en Monnickendam aan de horizon kunnen waarnemen. Wij zitten net aan de rand van de Uitdammer Die, die samen met het Ijmeer in het immense Markermeer uitmondt. Zo’n prachtig stuk natuur en zo dicht bij de grootstad Amsterdam. Ongelofelijk.

De ochtendzon begint zich stilaan te tonen en de kleur van de hemel veranderd van donkerblauw naar allerlei tinten oranje en lichtblauw. We beginnen in de verte ook heel wat donkere strepen waar te nemen. “Kolganzen” zegt Cees. “Zie je goed aan de vlucht, het patroon waarin ze vliegen en als ze dichtbij komen hoor je het verschil ook heel duidelijk.” Cees is zoals hij zelf zegt, een vogeltjesjager en gruwelijk fanatiek in het bejagen van deze sierlijke, maar voor de polder vernietigende vogel. Dat ganzen hier zo goed als het hele jaar en ook op zondag mogen bejaagd worden, heeft te maken met de desastreuze gevolgen van de honderdduizenden ganzen die hier leven. Een zestal ganzen eet evenveel gras als een koe. Dat ze inderdaad zo talrijk zijn zagen we al bij aankomst in het revier. Voor de paar honderd meter die we van de auto naar de jachthut moeten stappen, trap je voet na voet in hoopjes ganzenuitwerpselen.

We merken ook snel in de lucht dat Cees niet zomaar iets zegt. In heel mijn leven heb ik nog geen dergelijke aantallen ganzen bij elkaar gezien. Ze zijn met tienduizenden en komen bij het begin van de dag uit de richting van de Oostvaardersplassen waar ze zonder gestoord te worden, kunnen overnachten. Bij dageraad vliegen ze uit naar alle windstreken om zich tegoed te doen aan de graslanden. Het is echt met open mond dat we staren naar de lucht en de ene vlucht volgt de andere in sneltempo op. We wachten in het begin op een “go” van Cees vooraleer recht te veren en te schieten want omdat het zo’n grote beesten zijn, kan je je schromelijk vergissen in afstand en zo meer kwetsen dan strekken. Het strekken gaat nog redelijk vlot en tegen half tien sieren vijftien vogels, waaronder kolgans, brandgans en grauwe gans, het tableau. Bij ons in Vlaanderen zijn de eerste twee soorten verboden om op te jagen maar in Nederland is dit om begrijpelijke redenen niet van toepassing. Cees geeft aan dat hij de ganzen die nog vliegen, niet laag meer krijgt en het dus ook niet veel zin meer heeft om nog verder te blijven zitten.  Net voor we stoppen met jagen, belt Klaas nog met Cees om te zeggen dat we nog een kop koffie moeten gaan drinken. Tijdens de koffie komt ook Klaas’ vader vragen om te assisteren bij de geboorte van twee lammetjes. Wij hebben net enkele ganzen gestrekt en nieuw leven komt onmiddellijk om de hoek piepen. Mooi toch?

Kort voor de middag gaat het na het afscheid terug huiswaarts met een meer dan tevreden gevoel. Cees, zoals beloofd komen we snel terug want dit was een echt onvergetelijke dag. Hartstikke bedankt jonge!

Met weidelijke groet, Kristof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s